Dag 10 en 11

Vrijdag 20 februari

Om 6.00 uur ging de wekker, geen water (althans warm water) dus het werd ouderwets " douchen" met bakjes koud water. Best wel lekker je bloed gaat er goed van stromen.

Op het moment dat wij ons naar het terras begeven komen de meisjes van de bediening in actie. Er zit groot verschil in deze dames, de één is heel vriendelijk en open en de ander wat norsig.

Engels kunnen de meesten niet dus het gaat met handen en voeten.

Ze weten inmiddels dat wij van koffie houden gemaakt met heet water en niet met hete melk. Eén meisje is onze favoriet en we merken dat zij ons graag helpt.

6.45 uur laatste koffer check en om 7.05 staat de ingenieur bij onze tafel met Stephen en Amosi.

 

Hij presenteert een mooie spreadsheet van de renovatie van de vloeren van alle ruimten van de dyspencerie totaal bedrag 12 miljoen Tsh. (6000 euro maar dan heb je ook wat). We vragen om de calculatie per ruimte te doen en deze naar ons op te sturen. Deze ingenieur blijkt ook de dispensary van Ditima ontworpen te hebben. Na handen schudden en het uitwisselen van email adressen gaan we om 7.25 uur richting Mwanza. Stephen en Helen gaan mee om in Mwanza stoffen te kopen voor Helen haar winkel waar ze aanstaande maandag mee gaat starten. Daarna nog even de Walking Walet bijvullen. Bij de bank komt een bewaker naar mij toe, gewapend met een Kalasjnikov. Ik zeg dat ik de bank kom beroven en hij wijst in de richting van het bankgebouw.

Onderweg geven we nog wat af bij de moeder van Stephen en hebben we in Mwanza een ontmoeting met Stephen Masalu en zijn familie. Hij wil dat we naar zijn huis gaan, maar daar is geen tijd voor. We maken foto's en Steven en Neema, zijn dochter, gaan mee naar het vliegveld. Op het vliegveld zijn we om 11.10uur, we drinken met elkaar wat en we nemen uitgebreid afscheid van elkaar. Inmiddels belt Dr. John dat hij malaria heeft en geen afscheid van ons kan nemen. We spreken af elkaar te mailen. De rij is lang er komt een medewerker naar ons toe en zegt: Nairobi? We zeggen ja hij neemt ons mee langs de rij helemaal naar voren en we gaan door de eerste controle. Het controleritueel herhaalt zich: schoenen aan, schoenen, uit VISA kaarten invullen, koffers wegen scannen en klaar zijn we. De medewerker van de persoonsscan vraagt of ik Mr. Bean ben ik zeg " no his brother" en ze moet lachen.

In de hal is het wachten tot we kunnen instappen en schrijven nog wat.

Op weg naar Nairobi, onderweg een tussen landing op Kilimanjaro Airport. Het is twee en een half uur vliegen. Geland, wij kunnen blijven zitten het vliegtuig gaat over 25 minuten verder.

Na 10 minuten worden we gevraagd uit te stappen en naar de ontvangsthal te gaan. We krijgen een déjà vu: op de heenreis heeft dat uitstappen ons een dag vertraging opgeleverd! Vertraging kennen ze niet in Afrika, hier gaat alles op de juiste tijd, dat is hun tijd! Buiten het vliegtuig zien we de steward die ons op de heenreis ook steeds op de hoogte heeft gehouden m.b.t. de vertraging. De ontmoeting was hartelijk.

Het duurt maar kort. Na 30 minuten zitten we in het vliegtuig en gaan we op weg naar Nairobi. Het is nog maar een uurtje.

De formaliteiten op het vliegveld gaan wat irriteren, weer twee formulieren invullen en wachten voordat de naar de koffers kunnen en de taxi die ons naar het hotel gaat brengen.

Weer 40 euro VISA kosten betaald, de koffers opgehaald en op weg naar buiten.

Het is bloedheet en erg druk iedereen klampt je aan en wil je graag ergens heen brengen. Onze chauffeur hebben we snel gevonden. Het is erg druk op de weg en aan het links rijden zijn we inmiddels gewend. De trip naar het hotel duurt 2 uur, onderweg vaak stil staan. Het blijkt dat de Afrikaanse presidenten in Nairobi zijn voor een conferentie. Toevallig zien we de delegatie van Tanzania vertrekken, een stuk of 8 grote auto's die met veel bombarie langs rijden. Tijdens het wachten in de file komen er verkopers aan het raam die van alles aan je kwijt willen. Wij nemen een fles water.

Eindelijk in hotel Oakwood worden we vriendelijk ontvangen en krijgen een kamer toegewezen.

Na een opfrissing genieten we van het diner. Dit keer geen kip met rijst maar een heerlijke visfilet met aardappelpuree en een saus. We worden de volgende dag om 5.30 uur opgehaald, dus vroeg naar bed.

 

Zaterdag 21 februari

Zowel Ans als ik slapen niet. Het hotel is zeer gehorig en de drukte op straat blijft gedurende de nacht. Ik ben blij als het 4.30 uur is, douchen en naar het ontbijt. We krijgen scrambled eggs met bacon.

Koffers inpakken en om 5.30 uur staat Pieter klaar om ons naar de luchthaven te brengen. Dit gaat nu in 20 minuten. Na het inchecken en de nodige controles de laatste hand leggen aan ons reis verslag.

 

Het waren 10 geweldige dagen we hebben beiden het gevoel veel gedaan en in gang gezet te hebben. De ontmoetingen met onze vrienden na zoveel jaren was warm en goed. Natuurlijk krijgt iedereen die ze kent de hartelijke groeten. Nu doorzetten en proberen de voortgang vast te houden wetende dat wij als Hollanders, ondanks onze ervaring met Afrika, de zaken te snel willen doen.

Wanneer jij dit alles leest en nog meer wil weten kijk regelmatig op onze site of mail ons.

Wij zullen binnenkort onze projectplannen op de site presenteren en de nodige foto's. Weet dat elke financiële steun van harte welkom is!

Wij gaan nu aan boord en zullen vanmiddag rond 15.20 uur op Schiphol landen.

 

Bedankt voor jullie support!

Ans en Hubert

 

ansgeerlings@gmail.com

hhavanboheemen@gmail.com