Dag 7 en 8

Dinsdag 17 februari

In mijn kamer stond wederom een flinke plas water, je went eraan even opletten aan welke kant je uit bed stapt. Ze gaan het maken! Het ontbijt bestond uit een pannenkoek, een omelet met een lekkere kippenbouillon. Zoals elke dag gaat het op een gegeven moment anders dan je gepland hebt nu was de eerste verandering al vroeg op de dag.

 

Bureaucratie

Na het ontbijt kwam Stephen met twee mannen bij ons staan. Het waren beambten van de immigratiedienst. Nadat zij zich aan ons geïdentificeerd hadden vroegen ze naar ons paspoort en ons visum. Dat bekeken te hebben vroegen ze of wij met hen mee gingen naar hun baas voor een paar minuten om ons visum te laten zien.

Wij wisten dat de paar minuten wel langer zouden gaan duren.

Het kantoor van de immigratiedienst was nog maar kort in Bariadi. We werden door de beambten in een wachtgedeelte geplaatst. Na enige minuten werden wij naar een bureau geleid waar zo te zien de op een na hoogste beambte zat. Zijn buurman had namelijk een nog groter bureau.

Hij vroeg opnieuw naar de paspoorten en wat onze bezigheden waren. Het bezoeken van vrienden en gesprekken voeren met gezondheidswerkers. Dit alles non-profit. We voelden al waar hij naar toe zou gaan. Wij hebben een toeristenvisum en omdat wij, volgens hem, werkzaamheden doen, moesten wij een werkvisum hebben waarvoor wij 200 dollar PP zouden moeten betalen.

Het werd even stil. Opnieuw vertelden wij dat wij geen werkzaamheden deden wat ons enig gewin zou kunnen opleveren. Inmiddels had Stephen ook al het één en ander toegelicht. We kwamen erop uit dat Dr. John maar moest komen om uit te leggen wat onze " werkzaamheden" nu precies zijn.

Ondertussen werd er naar Hubert gekeken en ja hoor: "hello Mr. Bean how are you?"

De man waar wij mee spraken vroeg ons of wij ook de renovatie van zijn kantoor konden doen. We reageerden nauwelijks. Dr. John kwam en we werden bij de hoogste baas geroepen, inderdaad de man met het grootste bureau. Hij legde ons uit dat de wet zegt; elke bemoeienis welke anders is het bezoeken van vrienden wordt als werk gezien en hij liet ons het wetboek zien. Dr. John sprak nog met hem en uiteindelijk konden we gaan zonder te betalen. Er werd nog wel gezegd dat wij bij een volgend bezoek het juiste visum moesten aanvragen.

 

Mwamondi

Inmiddels was het half elf. Eerst de begrotingen doorgenomen en alle materialen gekocht die nodig zijn om de generator, het solarsysteem en de riolering te herstellen zodat de Ditima dispensary weer volledig operationeel zou zijn. Inmiddels voel ik mij een " Walking Wallet" (lopende portemonnee) overal waar ik kom moet er geld betaald worden. Nadat we Helen met de boodschappen hadden opgepikt konden we eindelijk richting Mwamondi, het was inmiddels 12.30 uur. Het weerzien van Moses Nyamoje en zijn familie was zeer hartelijk en zoals altijd werden we uitgenodigd hun erf te betreden: KARIBU (welkom). De meegebrachte boodschappen werden uitgeladen en de vrouwen verdwenen in de keukengebouwtjes. Moses is diabeet wat in Tanzania niet fijn is. hij voelde zich ook niet goed. Wij spraken met hem aan tafel en hij zei dat hij dood kon gaan. Zijn vrouw Peruthie zei lachend" ach, we gaan allemaal een keer dood”. Er werd luid gelachen. we besproken met Moses dat hij een bezoek moet brengen aan het ziekenhuis en dat wij de insuline voor een maand zouden betalen zodra we weten welke hij nodig heeft en hoe hij wordt ingesteld op de nieuwe medicatie. Van zelfcontrole van de bloedsuikers is hier geen sprake alles gaat op voorschrift en gevoel. Een bak met water zorgt voor de koeling van de insuline ampullen.

Het eten was prima: rijst met kip of was het kip met rijst? Peruthie heeft de drie kinderen van haar overleden zus erbij gekregen een met een oogziekte en een met sikkelcelanemie. We adviseerden haar om naar het ziekenhuis te gaan samen met Moses, want de medicatie voor sikkelcelanemie is gratis. Opeens begon het enorm te regenen. Heerlijk voor het land, niet goed voor de wegen want deze veranderen in glijbanen. Omdat wij voor het donker terug wilden zijn en het waarschijnlijk een lange tocht zou worden vertrokken we om 17.00 uur. We glibberden over de wegen! Barnabas is een prima chauffeur, hij weet elke keer het juiste spoor te kiezen. Tegen 19.00 uur waren we weer in het hotel. Afspraken gemaakt voor de volgende dag en Barnabas geld gegeven om te tanken. Eten, verhaaltje schrijven, glaasje whisky en naar bed. Gelukkig hadden we eerst de telefoons aan de opladers gelegd want die avond en nacht was er geen stroom waarschijnlijk door de hevige regenval (en we zijn wel zo westers dat we niet buiten een opgeladen telefoon willen).

 

 

 

 

Woensdag 18 februari

 

Vandaag naar Gylia en Moses Magembe en zijn familie. Dit zijn de ouders van Amosi Moses. Hij heeft veel contacten loopt de hele dag te bellen, altijd met een lach het is een echte regelaar die al veel voor ons onderhandeld heeft. Hij belt, praat even en het is geregeld.

Het vaste ritueel, Helen ophalen met de boodschappen, naar een WiFi hotspot om onze verhalen te verzenden en dan op weg.

 

AMREF

De weg uit Bariadi stad is prima maar al snel moeten wij eraf de binnenlanden in. Onderweg praat Amosi met bijna iedereen die hij tegenkomt. We gaan naar zijn ward (dorp) waar hij de counselor van is. Dit is een equivalent van onze gemeentesecretaris. Onderweg een stop in een van de dorpen. We gaan even overleggen met een aantal Health Workers van AMREF zegt Amosi. En inderdaad een ruimte met zon 20 HealthWorkers', zeer gemotiveerde jonge mensen die onder andere spreken in de dorpen over geboortebeperking. Er wordt voornamelijk met de vrouwen gesproken. Ze proberen de mannen er ook bij te krijgen maar dat valt niet mee. Een vasectomie bij de man, daarvan is hier nog geen sprake. Ze merken wel dat er een doorbraak komt, men is zich er meer van bewust dat het hebben van veel kinderen ook veel zorgen en extra kosten met zich meebrengt.

 

Gylia

Na een uur op weg naar Gylia. Onderweg een bezoek aan de nieuw te bouwen dispensary. Het casco staat, het ziet er goed uit maar er moet nog veel gebeuren. Het wachten is op het vrijkomen van het budget. De aannemer is aanwezig en zegt: 'geef mij de materialen en ik bouw het in drie maanden af’. Ik schat zelf in dat het nog wel iets langer gaat duren. Wij spreken met de groep en vertellen dat wij ons gaan inzetten om sponsorgeld te zoeken om de bouw van de stafhuizen (woonruimte voor het personeel) te kunnen verwezenlijken. We maken de nodige foto's en vervolgen onze weg naar de volgende dispensary in Nyawa.

 

Nyawa

De dispensary was echt een ramp! Het is niet te beschrijven hoe dokter Vincent, die wij op de conferentie ontmoet hebben, moet werken ( zie volgende week de foto’s op de site). '

De vloeren lagen open, het was er erg stoffig, geen bedden, geen water enz.

Dokter Vincent blijft een aimabele en zeer enthousiaste man. Ze werken veel in de openlucht en als het regent doen ze geen behandelingen. Hij was nu blij dat het geregend had, want dan had hij wat water ( zie foto van emmer). Het was er erg druk onder de bomen. Ans wilde gebruik van het toilet Vincent voelde zich zichtbaar beschaamd omdat wat voor toilet door moest gaan niet om aan te zien was ( los van de geur). Gelukkig heeft Ans genoeg aan een muurtje.

Wij zijn onthutst wat we allemaal zien, hier moet snel wat aan gebeuren! We beloven Vincent dat wij in ons gesprek morgen met de counsel deze situatie zullen aankaarten.

 

Nu op weg naar Moses Magembe. Bij aankomst opnieuw de zeer hartelijk ontvangst. Het erf zag er goed en uitnodigend uit. De kinderen waren goed gekleed en alle vrouwen goedlachs.

Moses heeft geruime tijd last van zijn buik gehad maar voelde zich nu prima. Hij is trots op zijn zoons en dochters. De gesprekken gaan over niets en eigenlijk over alles. Zijn dankbaarheid over onze vriendschap kan hij mooi verwoorden. Na de wandeling langs de rivier gebruiken wij met elkaar de maaltijd en daarna weer op weg naar huis. Het lijkt een bliksembezoek maar alles is gezegd en gedaan, dat merk en dat voel je. De weg terug is lang en glibberig je blijft je ogen uit kijken want het is een erg mooi landschap.

 

Thuis (zo voelt het al) geen maaltijd genomen want het eten bij Moses was voldoende. Verhaaltje schrijven, geld tellen voor de Walking Wallet, whisky, Ans drinkt water en onder de klamboe. Inmiddels heeft Hubert een andere kamer gekregen op de begane grond en voordat je er erg hebt slaap je.