Dag 5

Dag 5 (zondag 15 februari)

8.30 uur ontbijt: lekkere soep met een pannenkoek en een eitje.

Barnabas, onze chauffeur, komt rond 10 uur omdat hij met zijn gezin eerst naar de kerk wilde. Daar hebben wij niks op tegen.

Om 10.00 uurnaar de markt om eten te kopen voor de maaltijd bij Pharles. Wij zijn gewend een bosje bloemen mee te nemen of een flesje wijn en hier is dat iets te eten! Op de markt is het een enorme drukte, iedereen wil ons wat verkopen. Stephen en Helen onderhandelen flink voor ons en wij kopen bij de diverse kramen: rijst, 10 kg bruine bonen, ananas, bananen, uien, olie, koffie en thee. Op weg naar Igaganulwa waar Pharles met zijn vrouwen en kinderen woont. Een paar jaar geleden reden we hier 2 uur over maar met de nieuwe weg zijn we er binnen een half uur. Opnieuw een zeer hartelijke begroeting als we het erf op rijden, iedereen lacht heel veel witte tanden. Zowel Ans als ik moeten even een brokje weg werken het is best emotioneel wanneer je deze familie weer ziet na 5 jaar.

De ontmoeting is warm: in het Sukuma gaat het "wangaluka, chiesa, moila" en dat 10 keer achter elkaar!! We zien natuurlijk Pharles, Tabitha, Suzanna, Anna, Mesjak, Ngagila Haijo, Johnny ( de zoon van de net overleden mama Lea), Maria (vrouw van de overleden Emmanuel), Stephen Masalu, Moses Nyamoje en vele kinderen die wij nog niet kennen en er dus de afgelopen jaren bij gekomen zijn. En zeker niet te vergeten Joyce, Loda en Kabula het was een feestelijk weerzien! Het erf en de huisjes zagen er gehavend uit, er was een duidelijk verval zichtbaar. Ook de voorraadmanden waren leeg er is dus geen eten voor de komende maanden, omdat de oogst van februari verdroogd is. De volgende oogst is pas in augustus!

 

Pharles was erg blij met onze boodschappen maar mist de tomaten, de suiker en wat vlees. We geven hem wat geld en hij ging op zijn motor het één en ander halen. Tabitha heeft net een van haar kinderen begraven, Ruthie, die overleden is aan de gevolgen van Sikkelcelanemie (Bloedarmoede). Twee andere kinderen van Tabitha hebben deze ziekte ook. Omdat we dit al eerder met Geerttom hebben besproken konden we haar een behandelplan aanbieden wat we met Dokter John gaan bespreken. Ans ging in gesprek met de vrouwen het ging met name over de zorg van de kinderen. Dit is niet anders zoals wij dat in Europa kennen op het consultatiebureau.

Wij hadden voor de kinderen ballonnen en een lekker koekje. Veel hilariteit wanneer er weer een ballon knapte. Het koken gaat zeer primitief op een houtvuurtje zeg maar een éénpittertje. Dus om alles tegelijk gaar te hebben zijn we 3 uur verder.

Het eten is een feest, hoewel wij het nog steeds jammer vinden dat de vrouwen en de mannen apart van elkaar eten. We halen ze er wel bij maar dat gaat tegen hun gewoonte in dus laten we het maar zo.

 

Tegen 17.00 uur kondigen wij ons vertrek aan er komen van alle kanten brieven voor de vrienden in Nederland. Het afscheid is emotioneel. Pharles is 76 jaar en de vraag is of wij elkaar nog in leven zien de volgende keer. Hij is hier zelf heel relativerend over: "Dit zeiden we vijf jaar geleden ook!"

Plan voor morgen: Helen gaat weer met ons mee en doet alvast de boodschappen. Ik geef haar 50.000 shilling voor alle boodschappen inclusief het vlees!

Op het programma staat een bezoek aan Ditima en de familie van Amos.