Dag 3 en 4

Dag 3 (Vrijdag 13 februari)

Na het ontbijt met kippensoep en een maispannenkoek kwam John ons halen en nam ons mee naar de DC ( district commissioner ). Dit is te vergelijken met de commissaris van de koning, dus we verkeren in de hoogste kringen want hij was degene die ons uitnodigde. Hij was goed op de hoogte van het ontstaan van de Diana dispensary in Ditima. Hij was onder de indruk van het verhaal rond Diana, een zwangere vrouw van één van onze vrienden die op weg naar het ziekenhuis achter op de fiets hoogzwanger overleed omdat de afstand te groot was om op tijd te zijn voor de bevalling. Dit was voor ons de reden tot de bouw van de dispensary in Ditima. Verder wilde graag dat wij hem uitnodigen voor een werkbezoek aan Nederland. Hij vond ons hotel niet veilig genoeg en hij zou een ander hotel regelen. Wij zijn 's avonds inderdaad naar een ander hotel gegaan. Wellicht veiliger maar met veel meer mankementen.
Na een uitgebreid handen schudden op weg naar de 2e dag van de conferentie.
John gaf een korte terugblik over de vorige dag en iedere groep had zich, bleek later, goed voorbereid op het presenteren van een SWOT analyse. Elke groep wist goed te verwoorden wat hun sterke en zwakke kanten waren en de bedreigen en uitdagingen. Geerttom was opnieuw sterk om de onderwerpen persoonlijk en dicht bij de mensen terug te brengen. Een uitgebreide samenvatting wordt binnenkort apart op de site gezet.
Tegen 15.30 uur kwam de DED ( hoogste baas van de afdeling Health) luisteren naar de eindconclusie en de aanbevelingen die Geerttom presenteerde. De DED was onder de indruk en gaf aan dat hij de aanbevelingen zou overnemen en zich zal inzetten om deze ook te gaan verwezenlijken!
 De "take home message” was: vraag je niet af wat Bariadi voor jou kan doen maar wat kan jij voor Bariadi doen.

Nadat de conferentie was afgesloten, gaf hij ons een blijk van zijn waardering door zijn landrover voor de komende week aan ons beschikbaar te stellen met als chauffeur Barnabas. Na de groepsfoto en het uitwisselen van adressen namen wij afscheid van elkaar en wensten elkaar veel succes toe.
Die dag sloten wij af met de ontmoeting met onze vriend Stephen Nkonya die ons de komende week, wanneer wij de binnenlanden, ingaan zal begeleiden en voor de nodige vertaling zorgen ( Swahili en Sukuma).

Dag 4 (zaterdag 14 februari)
Ook hier wordt Valentijnsdag gevierd. Ans had de dames van het hotel een sierlampje gegeven en zij kwamen daarna, luid giechelend, met een klein bloemetje aan.
Om 8.00 uur aten we het laatste gezamenlijk ontbijt met Geerttom. Hij vertrekt vandaag via Mwanza naar Windhoek om daar colleges te geven.
Wij worden zouden door John opgehaald voor een bezoek aan het regionale Somanda hospital, John zou er om 9.00 zijn. Dit werd 11.30 uur, want John had twee lekke banden gehad.


Het bezoek aan het ziekenhuis was shocking! Overvolle zalen, twee bevallen moeders in één bed en veel zieke kinderen. De dagen ervoor hadden we gesproken over wat de motivatie is om dit werk te doen. Bij het aanzien van al deze ellende zakt de moed je in de schoenen. Wij stellen ons de vraag: Hoe blijf je hier gemotiveerd? Gelukkig zien wij enthousiaste verpleegkundigen aan het werk die dit toch 8 uur op een dag volhouden. Onze meegebrachte spullen (25 kg van alles en nog wat) werden enthousiast ontvangen. Vooral " de brillen van Co" vonden opnieuw net zoals andere jaren gretig aftrek. Je moet je voorstellen dat een gewone leesbril hier een kapitaal kost.


We maken ons rondje af door het ziekenhuis en daarna bezoeken we het gebouw naast het ziekenhuis dat door AMREF is geplaatst. Dit heeft als doel om zwangeren vrouwen onderdak te geven vlak voor hun bevalling. Het gebouw vol mooie spullen en bedden was leeg!! Binnenkort hebben wij een gesprek met AMREF wat de reden hiervan is.
Eén van de artsen die wij al jaren kennen, Dr. Maduhu, is inmiddels met pensioen gegaan. Om zijn pensioen aan te vullen is hij gestart met een privépolikliniek.
De ontmoeting met hem was zeer hartelijk de kliniek zag er goed verzorgd uit en hij is erg blij dat hij deze keuze gemaakt heeft.
 

's Middags bezochten wij één van de vrouwen van Amos, een vriend die een paar jaar geleden overleden is. Helen woont nu met de kinderen van haar overleden zus in een van de huizen van Amos waar ze ook een paar kamers verhuurt. Helen heeft een moeilijk bestaan weinig tot geen inkomsten. Wel is ze erg goed in het maken van kleding. In Nederland heeft Ans geld opgehaald om het voor haar mogelijk te maken haar zelfgemaakte kleding vanuit een eigen bedrijfje te gaan verkopen. Ans stelt voor om het eerste half jaar de huur te sponseren en dat Helen daarna, met de opbrengsten van de verkoop, zelf de huur gaat betalen. Helen is enthousiast en ziet dit als een reëel voorstel.
Helen gaat op zoek naar een winkeltje en vrijdag 20 februari gaat zij samen met Stephen de basisstoffen kopen in Mwanza en maandag de 23e opent zij haar winkel. Ook dit is Afrika!
Inmiddels heeft de immigratiedienst interesse in ons gekregen en hebben ze Stephen gevraagd wie wij zijn en wat wij doen. Stephen heeft geantwoord:"dit zijn goede mensen".
Om 21.30 uur gaan we de nachtrust tegemoet.