Naar de markt in Igagenulwa:
Wanneer ik laat weten dat ik naar Tanzania ga, bieden mensen vaak kleding aan om aan onze vrienden in het Bariadi district, uit te delen.
Doch kleding is daar ook volop te koop. En dat is nog goed voor de lokale economie ook.
Én, het scheelt enorm in het meezeulen van je zware koffer.
Toen kregen we i.p.v. spullen, enveloppen met geld mee.
Soms met de specifieke vermelding van de gever waar het geld aan besteed moet worden.
We waren op het erf van Pharles in Igagenulwa.
Daar besloten we om op de lokale markt enkele honderden meters verderop, kleren te kopen voor de kinderen.
Het waren zo'n 15 kinderen, variërend vanaf wat net lopen kon, tot een jaar of 10. Zij stapten lachend en joelend de jeep in.
De kleinsten werden op schoot bij de oudere kinderen gezet. Wij liepen samen met de moeders en andere belangstellenden over de hobbelige weg naar de markt.
Halverwege kwam de jeep ons voorbij. Er klonk een vrolijk gejoel van jewelste en vele armpjes zwaaiden door de open ramen.
Eenmaal bij de markt hield de chauffeur de deuren van de jeep dicht totdat wij er waren.
In elke hand kregen we een klein zwart knuistje gedrukt. Deze diamantjes mochten we niet kwijt raken.
In een lange sliert schuifelden we zo tussen de massa door, op weg naar een kledingkraam.
Onze optocht trok veel bekijks. Ik had het benauwde gevoel, dat we helemaal ingesloten werden.
Al zwetend en kleine handjes knijpend, slingerden we ons tussen de kramen door.
De moeders hadden na enig overleg, een kraam op het oog.
Toen begon het levendige onderhandelen. De broekjes en shirtjes werden van de hangertjes gerukt.
De moeders keurden de kleding op maat en kwaliteit en riepen naar de koopman.
De overvallen koopman besefte wellicht, dat dit wel eens zijn topdag van het jaar kon worden.
Doch zoals het vaker gaat met shoppende vrouwen, stonden ook deze vrouwen erop, niet tot kopen te besluiten vóór ze een andere kraam hadden bezocht.
Dat was balen voor deze koopman.
Toen wij dit door hadden zuchtten we : "Nee hé, moet dit hele proces van voor af aan weer gebeuren?" we hadden het smoor heet.
En het gevoel dat we totaal klem stonden tussen de massa mensen.
Opeens had ik meer dan 2 handjes aan m'n armen hangen...
Onbekende groezelige smoeltjes wrongen zich tussen "mijn klein vee".
Oké dan, op naar de volgende kraam.
Hier pakten we het praktischer aan. Eén voor één werden de kindjes onder de aandacht gebracht en aangekleed.
Nieuwe broekjes en shirtjes werden over de versleten kleertjes aangepast.
Het criterium was: niet te klein? Dan is de maat goed.
Voor de meisjes waren er fel gekleurde "prinsessen jurkjes" vol met kant en kraaltjes.
Ook de moeders zochten wat nieuws voor zichzelf uit.
En enkele vrienden van wat dorpen verderop, vroegen en kregen kleding voor hun koters.
De berg gekochte kleding was gigantisch! "Nou niet moeilijk doen over de prijs" riepen Ans en ik tegen onze geldbeheerder.
"Want we smelten hier, we willen weg!!" De kleding missie was meer dan geslaagd.
We hadden nog € 20.- van de € 100.- over. Dit bleek enige dagen later geweldig van pas te komen om een kritieke darmoperatie te kunnen betalen.
Nel Bos
