Dagje Kahama:
Wij hebben besloten om vanuit Mwanza 1 dagje naar Kahama te gaan. (250 km.)
Daar wonen sinds 6 jaar Charles en zijn 4 vrouwen.
Zijn broer Jackson woont er sinds 2 jaar, samen met 1 vrouw.
Zijn andere 3 vrouwen wonen nog in Matongo.
Dit is een zeer uitgestrekte, vaak droge vlakte.
De verwachting is, dat als Jackson zijn huis afgebouwd heeft, deze 3 vrouwen ook naar Kahama komen.
Enfin, dagje Kahama.
Francis, onze chauffeur, kiest voor de kortste en volgens hem de snelste weg.
Van Mwanza steken we over met de veerpont en dan óp naar Kahama.
Stephen, die in de goudmijnen werkt, reist met ons mee. Ook hij weet natuurlijk de weg.
Wij zouden er na 4 uur reizen moeten zijn.
Na weer eens een verkeerde afslag genomen te hebben en langs uitgestrekte vlaktes gereden te zijn klinkt mijn regelmatig terugkerende vraag "Hoe ver is het nog?"
Uiteindelijk komen wij aan in een voorstadje van Kahama, waar Stephen woont.
Wij hebben zijn huis bekeken.
Zoals altijd worden we op gastvrije Tanzaniaanse wijze met frisdrank onthaald! Ook een paar broers en vrienden van Stephen zijn er.
Enkelen van hen hebben in het verleden ook de gelegenheid gehad en aangegrepen om naar school te gaan!
Dankzij ondersteuning vanuit de vriendenkring in Nederland, ziet hun toekomst er hoopvol uit.
Buiten het dorp stonden de broers Jackson en Charles ons al op te wachten.
Dit was absoluut alle moeite waard! Wij hadden elkaar zo'n 6 jaar niet gezien.
Het was een warm onthaal!
Na 1 uurtje bij hen te zijn geweest, moesten wij helaas weer terug naar Mwanza.
Deze keer nam Dick de leiding en kozen we voor de verharde weg.
In kilometers langer, doch in tijd 2 uur korter.
Moe maar zeer voldaan, kwamen wij in de lodge aan
Samen met onze reisgenoten zaten we aan een verlaat diner.
En we deelden enthousiast onze ervaringen van deze lange dag.
