Haar naam is Happiness,
Happiness hebben wij voor het eerst ontmoet bij Pharles op het erf, ongeveer 11 jaar geleden.
Zij was toen 12 jaar.
Haar vader was weggelopen en haar moeder overleden aan malaria.
Ze bleef achter met haar 2 broers.
Haar broers kozen er voor om samen in hun eigen hutje te blijven wonen.
Zo kwam Happiness onder de hoede van Thabita en Pharles.
Wij hebben haar leren kennen als een schuchter en teruggetrokken meisje.
Al gauw hebben wij haar in ons hart gesloten.
Na schooltijd bestonden haar dagelijkse taken uit Ugari koken, de bekende Afrikaanse mais-pap.
Ook was het haar taak om op de kleine kindjes van de andere vrouwen te passen.
Happiness deed het goed op school.
En vaak dacht ik: "het zou goed zijn als ze door kon leren, om later haar eigen keuzes te kunnen maken".
Altijd als wij kwamen naar Tanzania, kwam ze ons huppelend en vrolijk tegemoet.
Ze sprak zelfs al een paar woordjes Engels.
Bij een volgend bezoek misten wij haar op het bekende erf.
Zij was nu 17jaar. oud. En geheel volgens de traditie, door haar broers uitgehuwelijkt.
Dat gaf me een teleurgesteld gevoel. Ik had een andere toekomst voor haar op het oog.
Wij hebben toen haar en haar man Johan die veeboer is, opgezocht op hun erfje.
Inmiddels hebben Happiness en Johan 3 kleine meisjes.
In 2009 stelden we haar de vraag wat ze verwachtte van de toekomst?
En of wij haar zouden kunnen ondersteunen?
Happiness, inmiddels 22 j. antwoordde dat ze graag wilde leren naaien.
Om zo wat meer in hun onderhoud te kunnen voorzien.
Zij heeft nu inmiddels haar eigen naaimachine en een plekje in een kleine "winkel".
Daar krijgt ze naailes. Vol trots laat ze ons de kleertjes zien die ze voor haar 3 meisjes gemaakt heeft.
Als de cursus verder goed gaat, zal ze in staat zijn om ook voor anderen kleding te naaien!
Dit helpt haar om een kleine bron van inkomsten te verdienen voor haar en haar gezin.
Goed gedaan Happiness!!!
Happinness in haar "winkel".
Emmy Gooijer
